Elleri ve Kalpleri nasırlı kadınlar

Etrafımda bir çok güçlü, yalnız ve vazgeçmiş kadın görüyorum. Neydi bunları vazgeçiren, vazgeçilmezi oynayıp yalnız kalmak mı diye sordum kendime, hayır değildi. Güçlü, onurlu, yenilmez ve mağrur olmak her kadının harcı değildir çünkü. Güçlendikçe onurlarına daha bir düştü bu kadınlar, yenilmeyi ve vazgeçmeyi kendilerine olan saygıyla eşdeğer tuttular hep. Saygıyla sevginin yok olduğu şu dünyada kadın olmak gerçekten zordu çünkü. Bu kadınlar dediler ki, ben savaşların olduğu, çocuğumun geleceğinden endişe duyacağım, küresel ısınmayla savaşan, susuz ve sevgisiz bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum. BU kadınları kimseler anlamadı, gülüp geçtiler bu düşüncelere, dün gülenler bugün susuzlukla, sevgisizlikle savaşmakta. Yalnızlığı seçmekte haklıydılar, çünkü sevgiye dair inançları kalmayan kadınlardı bunlar. Eskiden dost meclisleri vardı, şimdi dizi meclisleri var. Çocukluğumun en güzel hatıralarından biri bisikletimle dizimi parçalanmadık yeri kalmayana kadar yaralayıp bisikletimin arkasına ilk yardım çantası koymam, yani vazgeçmemem. Ben kolay vazgeçecek bir kadın değilim çünkü. Anadolu da kadın olmak zordur derler hep, ben tam tersini düşünüyorum büyükşehirin stresinde kaybolan bir ayağı anadoluda bir kadın olarak. Anadoludaki kadının erkeği de güçlüdür kadını da. Bakmayın siz anadoluda kadın dayak yer diyenlere. Asıl şiddet büyükşehirde, yapılan istatistikler şiddete maruz kalan kadınların %80’ninin büyükşehirde yaşadığını ve okuyan, çalışan kadın olduğunu gösterir. Kadın olmak zaten zordur hele hele büyükşehirde daha bir zor sanki. Anadoludaki kadının elleri nasırlıdır, şehirdeki kadının kalpleri, anadoludaki kadın şehidine ağlar, şehirdeki kadın terk eden kocasına. Anadoludaki kadının davası ekmek davasıdır, şehirdekinin ekmek makinası. Makinalara bağlı kaplerimizi bilmeden biz şehirde kaybolan kadınlara imrenirler, oysa bilmezler ki kadın olmak anadoluda güzeldir. Elleri nasırlı gerçek hanımefendi onlardırlardır da haberleri yoktur. Kadın oldukları hissettirilir onlara, erkekleri güçlüdür çünkü. Oysa şehirli kadın güçlü olmaya çalıştıkça güçsüzleşir ve yalnız kalır. Çünkü bildikçe dilleri uzar ve dırdırcı olurlar. Oysa köydeki kadına sorar erkek “bu sene ne ekelim hanım” diye. Yani ekmeğini çıkarırken kadınına danışır. Buna bir örnek de kendi yaşamımdan vermek isterim. Rahmetli babanneme danışırmış köylüler düğün dernek kurulurken, kaç kilo dövme alalım şerif bacı diye, bu yahniye kaç kilo et konur şerif bacı. Yani şerif bacı bir nevi köyün düğün, cenaze işlerine bakan şirketin patronuymuş sanki. Şehirdeki kadın bunları 10 senedir yaparken şerif bacı senelerce yapmış bunu. Güçlü kadındı vesselam. Ceket bile dokurmuş, kaç kilo yün gidicek hesabını da okuma yazması olmadan hesap makinasız yaparmış. Ben şimdi nasıl derim şerif bacı değil ben güçlüyüm diye. Olanla yetinenler, olmayana ağlayanlardan daha mutludurlar. Şehirdeki ile köydekinin farkı budur işte. Şehirdeki kızını verirken banka cüzdanına, köydeki ağzının kuranlı olmasına bakar. Bu yüzdendir mutlu, güçlü ve mağrur kadınlar anadoludadır. Kadın korunur mesela anadoluda, feministler hemen karşı çıkar kadın aciz mi ki korunsun, değerli şeyler korumaya alınır oysaki. Velhasıl anadoluda kadın olmak onurdur onur...

Konu Bilgileri
Konu BasligiKonu: Elleri ve Kalpleri nasırlı kadınlar	Cevap SayisiCevap Sayisi: 2 cevap var
Okunma SayısıOkunma Sayısı 758 defa	Bu Konuyu Görüntüleyenler0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

	Gönderen	Konu: Elleri ve Kalpleri nasırlı kadınlar (Okunma Sayısı 758 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Ülkücü Tavır Reklam	Ülkücü Tavır Reklam